واحد دانش پژوهی

معرفی واحد دانش پژوهی

اعضای هیأت علمی ارکان نظام آموزشی در موسسات آموزش عالی محسوب شده و پیش برنده نقش آموزشی، پژوهشی و خدمات دهی این موسسات هستند و توانمندی آنها در هر سه حیطه فوق همراه تعامل با جامعه آموزشی، منجر به گسترش مرزهای دانش شده و افق های تازه ای را پیش روی جامعه قرار می دهد؛ لذا ضروری است که فعالیتهای آنها مورد ارزیابی قرار گرفته و در صورت کسب شایستگی ها و امتیازات مربوطه، ارتقاء یابند.

در اغلب کشورهای دنیا، مبنای فرایند ارزشیابی و ارتقاء اعضای هیأت‌علمی، توانایی و عملکرد آنها در زمینه فعالیت های پژوهشی بوده و آموزش که یک جزء ضروری و یک جنبه مورد انتظار از فعالیت های آکادمیک و در واقع رسالت اصلی مؤسسات آموزش عالی می‌باشد، جایگاه خود را از دست داده است. برای رفع این مشکل، تلاش های گسترده‌ای صورت گرفت تا با استفاده از استانداردهای مشترک، فعالیت های آموزشی شناسایی شده و مصادیق آنها مشخص گردد تا اعضای هیات علمی به وسیله آنها مورد ارزشیابی قرار گیرند و نتایج این ارزشیابی به عنوان بخشی از ارتقاء آکادمیک آنها محسوب شود.

در اواخر دهه ۱۹۹۰ “ارنست بویر” بر اساس رسالت دانشگاهی اعضای هیات علمی، مفهوم جدیدی بنام «دانش پژوهی»(Scholraship)  را جهت بازنگری نظام ارزشیابی و ارتقا مطرح نمود. در این دیدگاه علاوه بر پژوهش (دانش پژوهی اکتشاف) سه حیطه دانش پژوهی کاربرد، دانش پژوهی تعامل و دانش پژوهی آموزشی نیز مد نظر قرار دارد. بر این اساس فعالیتی دانش پژوهی محسوب می شود که با استفاده از روش مناسب به اهداف اصلی خود دست یابد، مرزهای دانش موجود را گسترش دهد و همچنین با ارائه مناسب به جامعه آموزشی و تعامل با آن، زمینه های جدیدی برای بررسی های آینده فراهم آورد. در دانش پژوهی آموزشی، آموزش ایده آل دیگر تنها به ارائه آموزش با کمیت و کیفیت بالا محدود نمی شود و رویکرد دانش پژوهانه در تدریس مد نظر قرار می گیرد. در این راستا زمانی یک فعالیت آموزشی دانش پژوهی تلقی می شود که مدرس علاوه بر دانش مناسب از موضوع تدریس، شناخت کافی و به روز از شیوه های آموزشی داشته باشد، به اهداف مورد نظر برسد و فعالیت خود را به نحوی مستند نماید که بتواند در معرض استفاده، ارزیابی و نقد جامعه آموزشی قرار گیرد.

به دنبال بسط و گسترش و توافق عمومی بر معنای دانش پژوهی و به ویژه حیطه دانش پژوهی آموزشی، در سال ۱۹۹۷ “گلاسیک” شش معیار اهداف مشخص، آمادگی کافی، روش مناسب، نتایج قابل توجه، ارائه موثر و بازتاب نقادانه را برای ارزیابی این فعالیتهای نوآورانه ارائه داد که امروزه برای ارزیابی عملکرد اعضای هیات علمی در جهت ارتقا مورد استفاده قرار می گیرد.

در ایران نیز از مرداد ماه سال ۱۳۸۷ با پرداختن به مقوله دانش پژوهی آموزشی درآئین نامه ارتقاء اعضای هیات علمی دانشگاهها و موسسات آموزش عالی و پژوهشی علوم پزشکی کشور، باب جدیدی در این میان باز گردید که باعث توجه خاصی از سوی اساتید دانشگاهها به این مقوله گردید. در این آئین نامه امتیاز دانش پژوهی آموزشی از جمله امتیازات شرطی تلقی شده که هر یک از اساتید هیات علمی آموزشی در تمامی مراتب باید برای ارتقا مرتبه دانشگاهی خود حداقل ۳ امتیاز در این بخش کسب نماید تا واجد شرایط ارتقا قلمداد گردند.

بخشنامه آئین نامه ارزیابی فعالیتهای نوآوری ( دانش پژوهی )

آیین نامه ارزیابی فعالیت ھای نوآوری (دانش پژوھی) در آموزش علوم پزشکی

دستورالعمل معادل سازی و محاسبه امتیازات دانش پژوهی آموزشی در ماده ۱ آیین نامه ارتقاء

شیوه نامه بررسی فعالیت های دانش پژوهی آموزشی و نحوه ارایه مستندات

فرم های مربوط به آیین نامه « فعالیتهای نوآوری (دانش پژوهی) در آموزش علوم پزشکی

آیین نامه اجرایی ارتقاء اعضای هیات علمی